Εγκαίνια: Τάσος Μισούρας «Fluid Frames»

Εγκαίνια: Τάσος Μισούρας «Fluid Frames»

Εγκαίνια: Τάσος Μισούρας «Fluid Frames» 150 150 Evripides Art Gallery

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΕΩΣ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Με μεγάλη επιτυχία εγκαινιάσθηκε στη Γκαλερί Ευριπίδη η νέα έκθεση ζωγραφικής του Τάσου Μισούρα με γενικό τίτλο Fluid Frames”, η οποία θα διαρκέσει έως τις 18 Φεβρουαρίου 2017.

Τον καλλιτέχνη τίμησαν με την παρουσία τους, η Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης και Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης -Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου, κ. Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα, οι Ομότιμοι καθηγητές της ΑΣΚΤ κ.κ. Δημοσθένης Κοκκινίδης και Σάββας Κονταράτος, η ηθοποιός και συγγραφέας κ. Ξένια Καλογεροπούλου, καθώς επίσης, και πολλοί καλλιτέχνες των εικαστικών, εκπρόσωποι του ακαδημαϊκού χώρου, γνωστοί συλλέκτες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, και φιλότεχνοι που παρακολουθούν πιστά την πολυετή εικαστική διαδρομή του εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων.

Η αλήθεια και ο μύθος «σωματοποιούνται» με τρόπο αριστοτεχνικό στη νέα έκθεση του Τάσου Μισούρα, δημιουργώντας ένα κρεσέντο συναισθημάτων, που προσδίδει στα έργα του την αφηγηματική δύναμη των παραμυθιών.

Η εικαστική του αφήγηση, εσκεμμένα αποσπασματική, λειτουργεί ως «διάμεσος» για να «εισέλθει» ο θεατής σε μια ονειρική διάσταση, ακροβατώντας ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό σε ένα αχρονικό πλαίσιο. Ο χρόνος στα έργα του βιώνεται καθαρά ψυχολογικά, καθώς μετατρέπεται σε μια διάσταση της συνείδησης.

Ο Τάσος Μισούρας πλάθει δικές του φιγούρες, που τις τοποθετεί πάνω σε μια φανταστική σκακιέρα του ασυνειδήτου, ενώ ταυτόχρονα «σκηνοθετεί» τις εικόνες του, διατηρώντας αναλλοίωτο το μυστήριο της αμφισημίας τους.

Όπως επισημαίνει ο αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης και Θεωρίας του Πολιτισμού, κ. Θανάσης Μουτσόπουλος, στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση:

«…Περισσότερο από ποτέ, η πρόσφατη δουλειά του Τάσου Μισούρα εστιάζει στα πρόσωπα, τα οποία ζωγραφίζει δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με τα σώματα, ίσως για να τους δώσει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση. Αυτά τα γυναικεία πρόσωπα, παρότι συνήθως εκτυφλωτικά όμορφα, σε κάνουν να ορκίζεσαι ότι από κάπου τα ξέρεις, τα γνωρίζεις, κάπου τα έχεις συναντήσει, δεν μπορεί παρά να ανήκουν σε αληθινό άτομο. Τα ίδια τα σώματα διαστρέφονται, παραμορφώνονται, λυγίζουν, στρίβουν, ακροβατούν σε μια παρά φύσει ισορροπία.

Μια άλλη μισουρική ζωγραφική ιδιαιτερότητα είναι οι δυσαναλογίες στην κλίμακα μεταξύ των πρωταγωνιστών των συνθέσεών του.

Οι φιγούρες, μ’ έναν τελείως παράδοξο τρόπο, μεγαλώνουν και μικραίνουν. Ο καλλιτέχνης μοιάζει να ζωγραφίζει εδώ και είκοσι χρόνια τη δική του εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων για ενηλίκους, σκοτεινή και γοτθική. Ένας ζωγραφικός Tim Burton για σοβαρούς θεατές. Η ατμόσφαιρα, τα σκηνικά και τα κοστούμια, τρόπον τινά, άλλοτε μοιάζουν με ελισαβετιανές μπαρόκ συνθέσεις και άλλοτε παραπέμπουν σε κάτι εφιαλτικά σύγχρονο».